Oudste Meiden Kamp 2026

Zaterdag 4 juli

YES! Het is weer zover, vandaag vertrekken onze meiden onder leiding van Patric, Nick, Suus en Lotte op de fiets richting Harderwijk. Het fietsthema van dit jaar zijn Iconische duo’s. We zijn dit jaar met 19 meiden, maar omdat Senne niet meefietst op de heenweg komen de duo’s perfect uit.

Van Mario & Luigi tot Barbie & Ken. Van alles kwam voorbij.

 

De groepen waren opgedeeld in Middenmoten en Senioten. De fietsrit verliep soepel en het tempo zat er lekker in. Jade heeft zelfs tijdens de rit het gehele assortiment fietsen uit kunnen testen uit de bezemwagen. Op een fiets zonder versnellingen naar Harderwijk was iets zwaarder dan gedacht…

 

De weg richting de eerste stop is pittig en ver. De eerste kilometers vallen altijd zwaar. De eerste stop was zeer verdiend en hier werden heerlijke snacks genuttigd. Snelle suikers, fruit, broodjes, koek en snoepgoed. Na deze positieve boost konden de dames er weer tegenaan. Ook bij de tweede en derde stop kwam iedereen weer heelhuids aan. We kregen het bericht dat we rustig aan mochten fietsen omdat het kampterrein nog volledig klaar was voor onze aankomst. 

 

Bij aankomst op het oude vertrouwde kampterrein werd er een heerlijk diner geserveerd. Hierna mochten de meiden gezellig de tenten indelen. Dit jaar hadden de meiden 3 grotere tenten, dat weerhield ze niet om te proberen met zn alle in twee tenten te liggen. Helaas paste dit niet.

Nadat alle tassen waren uitgepakt en het terrein een beetje was verkend hebben we ons verplaatst richting de vuurkorf. Hier is het kamp ingeleid met het rakkerslied woord voor woord te zingen. Wij denken dat Zuna en Juul, die overigens voor het eerst mee waren dit jaar op Don Bosco kamp, het nummer kunnen dromen.

Vervolgens hebben we nog in twee teams roodkapje gespeeld. En spel waarin je met woorden en bewegingen personen moet uitleggen aan je team zodat zij het raden.

 

Hierna was het tijd om de tanden te poetsen en de richting bed te gaan. Na de tekencontrole en slaaplekker kusjes van Suus & Lotte was het tijd om te slapen. Helaas hebben de meiden hier de tijd niet allemaal voor genomen en konden de leiding die avond nog tussen de bomen opzoek naar een aantal nachtbrakers.

Na wat kleine straffen was het wel echt tijd om de bedjes op te zoeken, de meiden zouden namelijk vroeg gewekt worden zondag.

 

Slaaplekker mopjes

 

Zondag 5 juli

De zondag stond in het teken van Defensie, en dat begon meteen goed met een stevige bootcamp voor de meiden. Ze kregen een kleine indruk van het echte leven bij de landmacht, met tijgeren door het zand, gewichten sjouwen en oefeningen die hun flexibiliteit flink op de proef stelden. Maar het ging niet alleen om spierkracht, want ook hun hersenen moesten aan het werk. Iedere meid kreeg een paar minuten de tijd om zoveel mogelijk te weten te komen over de leiding, zodat we konden zien wie goed oplette en de juiste vragen wist te stellen op het moment dat het erop aankwam.

Na de landmacht was het tijd voor de marine, al werd dat onderdeel in de praktijk toch vooral een verfrissende zwempartij. Met de hitte van die dag en de fietstocht die we net achter de rug hadden, kwam die duik in het water precies op het juiste moment.

Terug op het kampterrein stond er een welverdiende maaltijd klaar, Burritos, of zoals Nick het graag noemt, Burratas.

De dag werd afgesloten in het bos, waar we ons als heuse commando's door wat spellen heen sloegen. Een dag vol actie, zweet en een flinke dosis teamgeest, precies zoals een echte Defensiedag hoort te zijn.

 

Maandag 6 juli

De volgende ochtend begonnen we met alle groepen van het kamp. We ontbeten gezellig met z’n allen aan een lange tafel. 

De kookstaf had gezorgd voor verse croissantjes, broodjes en eitjes. Iedereen heeft lekker uitgebreid gegeten. 

Na het ontbijt begonnen we aan het gezamenlijke programma, een heuse vossenjacht!

De kinderen werden verdeeld in groepen en gingen op zoek naar de verstopte dieren in het bos. Hadden ze een dier gevonden? Dan mochten ze een opdracht uitvoeren om punten te verdienen.

 

Daarna was het tijd om te lunchen. We aten heerlijke tosti’s, al zat er af en toe een verrassend smaakje tussen. Sophie dacht: “Jeetje, wat is mijn tosti aangebrand!” Maar na één hap kwam ze erachter dat er iets anders in zat… een lekker dropje! Soms proefde iemand een pittige hap. Kortom een grapje van de kookstaf hihi!

 

Na de lunch was het tijd om ons om te kleden in het thema van de dag, Kakkers! Iedereen kreeg een ‘ kakkernaam’ en werd de hele dag zo genoemd. Marie-Claire, Cato, Bernadette… noem het maar op.

 

Daarna stapten we op de fiets om te doen wat een echte kakker natuurlijk doet: veel golfen! Na een fietstochtje van ongeveer tien minuutjes kwamen we aan bij de golfbaan. We hebben alle holes gelopen en daarna fietsten we weer terug naar het kampterrein.

Bij terugkomst stond het eten alweer voor ons klaar: overheerlijke burrito’s! 

 

Na het eten maakten alle meiden zich klaar voor een echt kakkerfeest. Er werden zelfgemaakte mocktails geserveerd, we speelden leuke spelletjes en werd er volop gedanst. En daarna? Toen zijn we natuurlijk héél snel gaan slapen…

 

Dinsdag 7 juli

De dinsdag begon met een gezellig ontbijt. Met z’n allen zaten we aan tafel, nog een beetje slaperig, maar vooral heel veel zin in alles wat de dag zou brengen. Tijdens het eten werd al volop gelachen en werden de eerste plannen voor de dag verteld.

 

Na het ontbijt was het tijd om even aan het thuisfront te denken. Iedereen schreef een kaartje voor familie, met leuke verhalen, lieve woorden en natuurlijk de belofte dat we het ontzettend naar ons zin hadden. Daarna gingen we creatief aan de slag. Van lege oesters maakten we de mooiste kunstwerkjes.

 

Toen was het tijd om serieus te oefenen voor het dinsdagavondprogramma. Nou ja… serieus met heel veel gelach tussendoor. We gingen een eigen versie van Gooische Vrouwen opvoeren, maar daar zat een bijzondere uitdaging aan vast. In de sketch moesten namelijk allerlei verborgen hints verstopt zitten over de film Pinguïns van Madagascar. De jury moest aan het einde raden welke film wij uitbeeldden. Tijdens het oefenen ontstonden de leukste ideeën en werden de rollen steeds grappiger gespeeld.

 

Na al dat oefenen hadden we flinke trek gekregen. Gelukkig stond er weer een heerlijke maaltijd voor ons klaar en aten we met alle kinderen en leiding gezellig samen. Dat blijft toch altijd één van de leukste momenten van de dag: verhalen uitwisselen, lachen om wat er eerder gebeurd is en alvast vooruitkijken naar de avond.

 

’s Avonds was het eindelijk zover. Alle groepen mochten hun optreden laten zien. De puppies, vrijbuiters, spelbrekers, oudste jongens én natuurlijk wij, de oudste meiden, maakten er stuk voor stuk een geweldige show van. Er werd ontzettend veel gelachen en iedereen moedigde elkaar enthousiast aan.

 

Maar de grootste verrassing van de avond was misschien wel de ontgroening van een paar nieuwe leiding. Voor de ogen van het hele kamp kregen zij een enorme pan met vieze pasta over zich heen. Het leverde hilarische gezichten op en het hele publiek kwam niet meer bij van het lachen.

 

Toen de optredens voorbij waren, leek de dag rustig af te sluiten… maar niets bleek minder waar. Later op de avond wisten een paar kinderen stiekem uit hun tent te ontsnappen. Natuurlijk bleef dat niet onopgemerkt. Daar hoorde een leuke, speelse straf bij, waar uiteindelijk minstens zo hard om werd gelachen als om de ontsnappingspoging zelf.

 

En zo eindigde een dag waarop we samen hebben geknutseld, geoefend, opgetreden, gegeten, gelachen en alweer nieuwe kampherinneringen maakten.

 

Woensdag 8 juli

Goeeeeemorgen liefjes, woensdag funday. Het is tijd voor de woemid, dat betekend snel ontbijten, rugzak en lunchpakketje klaar maken en hop op de fiets. Met dit jaar als eindbestemming WALIBI. Met de help van een aantal bedrijven konden onze oudsten dit jaar richting Walibi. Een heerlijke dag vol gekkigheid en achtbanen. 

 

De meiden liepen lekker vrij rond en hebben een aantal ritjes samen met de leiding gedaan. Voor de lunch werden er heerlijke frietjes geserveerd. Hierna konden de dames nog even vrij rondlopen en was het daarna alweer tijd om terug naar het kampeerterrein te fietsen.Hier stond een heerlijke gezamenlijke BBQ te wachten. 

 

Samen met alle andere groepen op het kampterrein bikken, eten en natuurlijk ook opruimen. Na het eten was het tijd voor nog een avond programma. Dit vroeg wat van de meiden, maar hier hadden wij als leiding volste vertrouwen in. Deze avond stond in het teken van de lama’s. Met verschillende scenario’s hebben de meiden hun improvisatie talent laten zien. Vooral Zuna, excuus ik bedoel Ann sprong eruit met haar dochter Anneliek en man Marcel.

 

Na het lachen gieren brullen was het weer tijd om de bedjes op te zoeken. Net zoals voorgaande jaren ging dat niet zonder ontsnappen. Sophie en Juul hebben met een bababa bingo hun kleding extra vies gemaakt en Saar en Laura kregen nog een lekker gezichtsmasker voor het slapen gaan. Hierna gingen de snaveltjes toe.

 

Slaaplekker liefjes

 

Donderdag 9 juli

Donderdag stond in het teken van de liefde, en dat begon meteen romantisch met het schrijven van een liefdesgedicht voor de match die de meiden hadden gekregen voor de date night later die dag. De bedoeling was dat het gedicht straks hardop voorgelezen zou worden, en dat de ander zich er helemaal in zou herkennen. Je kunt je voorstellen dat er heel wat creativiteit en verlegen giechelmomenten aan te pas kwamen.

In de middag trokken we de stad in, waar de meiden op hun hakken heel Harderwijk lieten zien hoe je écht binnenkomt. Daarna was het tijd voor Crazy88 samen met de oudste jongens, waarbij gemengde teams allerlei opdrachten moesten volbrengen. En terwijl de kinderen zich hierop uitleefden, genoot de leiding op het terras van een welverdiend momentje rust met een lekker koud colaatje erbij.

Bij terugkomst was het meteen alle hens aan dek voor de meiden om zich klaar te maken voor de date night. De eettent werd omgetoverd tot een heuse salon, en dat kon mede dankzij de kookstaf die zich helemaal had uitgesloofd met een heerlijke pizza-avond voor het hele kamp.

Na het eten was het dan eindelijk zover, de date night. Alle gedichten werden voorgelezen, iedereen vond haar date, en daarna volgde een gezellige bingo waarbij de gekoppelde duo's samen spullen bij elkaar moesten zoeken over het hele kampterrein.

Zo kwam er een einde aan de dag van de liefde, en gingen alle kinderen keurig op tijd naar bed. Tenminste, dat was het plan, maar we weten allemaal dat dat op kamp zelden helemaal volgens schema verloopt.

 

Vrijdag 10 juli

Vrijdag gingen we gezellig naar Bosbad Putten! Om 11.00 uur vertrokken we met alle groepen richting het zwembad. We zijn héél vaak van de wildwaterbaan en de glijbaan geweest en hebben heel wat sprongen gemaakt van de duikplank. 

 

Na lekker schoongeweekt te zijn, reden we nog even langs het stadje om inkopen te doen voor de fietstocht van de volgende dag. Allemaal energy drankjes en broodjes ingeslagen voor de fietstocht terug naar huis.

 

Terug op het kampterrein konden we meteen aanschuiven voor het avondeten. Er stonden heerlijke pannenkoeken op het menu en dat waren er weer heel veel dit jaar

 

Na het eten was het tijd om ons klaar te maken voor de disco met als thema: A Touch of Pink. Iedereen had zijn mooiste roze outfit aan en de disco kon beginnen!

Er werd gedanst, gelachen en gefeest. Daarna snel ons bed in om goed uit te rusten voor de volgende dag. Fietsen naar huis!

 

Zaterdag 11 juli

De laatste ochtend brak aan. Iedereen wist het eigenlijk al: dit was de allerlaatste keer dat we met z’n allen zouden ontbijten. Nog één keer samen aan tafel, nog één keer lachen om de verhalen van de afgelopen week en stiekem beseffen dat het kamp er bijna op zat.

 

Na het ontbijt begon het grote inpakken. Tenten werden afgebroken, luchtbedden leeggelaten en koffers verdwenen weer in de aanhanger. Waar het kampterrein een week eerder nog vol spanning en verwachting lag, bleef nu langzaam alleen een leeg grasveld achter. Tijd om weer naar huis te gaan.

 

Maar eerst wachtte nog één laatste uitdaging: de honderd kilometer terug naar Zwanenburg. Alsof dat nog niet genoeg was, werkte het weer ook niet bepaald mee. De zon scheen volop en de temperatuur liep flink op. Toch liet niemand zich daardoor uit het veld slaan. Sterker nog, de terugweg kreeg een fantastisch thema: prinsessen. Overal reden prinsessen over de dijken en fietspaden. Tiara’s, jurken, glitter en kronen maakten van de lange tocht een hilarisch gezicht. Mensen langs de kant keken verbaasd op, zwaaiden of moesten lachen. Wij genoten er alleen maar meer van.

 

Ondanks de warmte ging het fietsen verrassend goed. Natuurlijk waren er momenten waarop de benen zwaar werden en iedereen blij was met een pauze. Tijdens de stops zochten we wat schaduw op, vulden we onze bidons, aten we iets en maakten we nog snel een paar foto’s. Daarna stapten we weer op. Het mooie was dat niemand er alleen voor stond. Als iemand het even moeilijk had, werd die aangemoedigd door de rest. Er werd gelachen, gezongen, gekletst en elkaar erdoorheen gesleept. Samen kwamen we steeds weer een stukje dichter bij huis.

 

En toen, na al die kilometers, reden we eindelijk Don Bosco weer op. Moe, bezweet en met pijn in de benen, maar vooral ontzettend trots. We hadden opnieuw samen honderd kilometer afgelegd en daarmee een onvergetelijke kampweek afgesloten.

 

Zoals ieder jaar sloten we de week af met een laatste praatje. Elke groep keek nog één keer terug op alle mooie momenten die ze samen hadden beleefd. Met de oudste meiden deden we dit op een bijzondere manier: een ABC’tje. Voor iedere letter van het alfabet bedachten we een herinnering, een grap of een bijzonder kampmoment. Van de A tot de Z kwamen de mooiste verhalen weer voorbij. Bij sommige letters schoot iedereen direct in de lach, terwijl andere herinneringen juist zorgden voor een glimlach of een brok in de keel.

 

Zo eindigde een week die niemand snel zal vergeten. Niet omdat alles perfect was, maar omdat we alles samen beleefden. Van de eerste kilometer tot de laatste, van de eerste lach tot het laatste ABC’tje. De tenten zijn weer opgeborgen, de fietsen staan stil en de prinsessenjurken hangen weer in de kast. Maar de herinneringen aan deze week blijven nog heel lang met ons mee.